تبليغاتX
مهدیزاین

شانزدهمين جشنواره پژوهش دانشگاه تهران روز دوشنبه با حضور مسئولان، استادان و دانشجويان دانشگاه تهران در تالار علامه اميني دانشگاه از برگزيدگان تحقيق و پژوهش در عرصه دانشگاه تجليل كرد.

به گزارش ايرنا، اين جشنواره با همت معاونت پژوهشي و فناوري دانشگاه تهران و با هدف تكريم از پژوهشگران اين دانشگاه و قدرداني و ارج نهادن بر كوشش‌هاي علمي آنها هر ساله در جشنواره پژوهش نسبت به انتخاب و معرفي پژوهشگران برجسته و نمونه شاغل و بازنشسته، طرحهاي پژوهشي نمونه، دانشجويان پژوهشگر نمونه، پايان‌نامه‌هاي تحصيلي نمونه اقدام مي‌كند.

دكتر كاظم سيدامامي، دكتر يعقوب آژند و دكتر عباس شفيعي براساس كل فعاليت‌هاي پژوهشي دوران خدمت با اعطاي نشان درجه يك پژوهش دانشگاه تهران ، به عنوان پژوهشگر برجسته انتخاب شدند.

این موفقیت به حق را به استاد عزیزم تبریک عرض می نمایم و بسیار خوشحالم که این چنین استادان شایسته ای داریم.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386ساعت 9:37  توسط مهدیه و کتایون  | 

((ندامت نامه))     

ما همه گريان و نالانيم اي اثني عشر                               گر نباشي در ميان، باشد هنر ها در خطر

لطف ها کردي به ما در نقشه ها و طرح ها                               نزد ما هستي گرام و مهربانتر از پدر

چه خوبيّ و چه پاکي، مابه ساعي تو ببردي                      کاش بودي نزد ماهم سال بعدسيزده بدر

بَه، هنوزم مزه آن يخ در بهشت زير زبان                            خنده ها و گفت ها و هات داگ بعد از دگر

هست عزيز و دلنشين از بهر تو يک گوهري                        آن يکي دردانه شيرين تو، ماني گل پسر

فکر هايي بر سر مازد ز شيطان بعد از آن                             قصد ها ما کرده بوديم اندر آن نبود شَرَر

نامه اي طومار واري پر ز امضا و خفن                               ما بداديم به گروه،ليکن نداشتيم هيچ نظر

ما بدنبال ترقّي بوده ايم ديگر نه هيچ                                       جز بدين راه گله راهي  نبوُد  اما دگر

رفت و آمدها بشد،چوپانکاره آمدَش                                 کين همي شد آمدن باشد زيان، نبود ثمر

آمدي چون در کلاس،بودي ملوليّ و غمين                             از همه شکّ وگمان ما رابِکردي بر حذر

ليکن ما همه سر پر ز باد و آرزو                                             ما نکرديم اعتنا بر گفت تو،کرديم گذر

اين همه کم ها کاستي هاي تو در درس ما                          نبود از کم کاريت، دولا ببودي تو کمر(1)

در کجاي اين زميني جان من زودي بيا                               شايَدَم قهري تو با ما يا که تو رفتي سفر

غصه ها خورديم و زهري بود در اثني عشر(2)                        آه باشد  اشک باشد، ناله و خون جگر

چشم به راه و منتظر تا بودنت در اين سرا                                   لا اقل داريم اميد تا برامان يک خبر

اميدي دارم از يارم  نباشي تو غمي  جانم                      ما ببخشايي و باشد تا که پشتيبان قمر(3)

 

85يه کوچک     


1.دولا کمر=مریض وخسته

2.اثنی عشر= دل

3.قمر=کاينات

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386ساعت 0:16  توسط مهدیه و کتایون  |